Review: Sony A9 III, de eerste full-frame systeemcamera met global shutter

Wat betekent een global shutter écht in de praktijk? Voor wildlife fotograaf Jordi Woerts draait dat om één ding: zekerheid op het moment dat alles tegelijk gebeurt.

Jordi werkte vier jaar als safari- en trailsranger in Zuid-Afrika, waar hij dagelijks met zijn camera op pad was in natuurreservaten. In omgevingen waar snelheid, timing en onvoorspelbare actie de norm zijn, leerde hij vertrouwen op autofocus die blijft volgen en een camera die geen moment mist.

Voor deze review testte hij de Sony A9 III, ’s werelds eerste full-frame systeemcamera met een global shutter. Omdat er in Nederland geen leeuwen of olifanten rondlopen, nam hij de camera mee op pad om vogels te fotograferen. Een ideale manier om te ervaren hoe de Sony A9 III omgaat met snelle bewegingen en momenten die je niet kunt herhalen.

Sony A9 III Specificaties

Pluspunten

• Global shutter zonder rolling shutter-vervorming

• Tot 120 beelden per seconde met betrouwbare autofocus

• Zeer sterke eye autofocus, ook in weinig licht

• 4K tot 120p zonder crop

• Flitssynchronisatie bij alle sluitertijden

• Professionele ergonomie en dubbele kaartsloten

Minpunten

• Basis-ISO start bij 250

• Iets beperkter dynamisch bereik dan sommige stacked sensors

• 24,6 MP minder geschikt voor zware crops of landschappen

• Hoge investering

• Flitsvoordeel vraagt compatibele workflow

Eerste indruk

De Sony A9 III is een camera die snelheid en betrouwbaarheid centraal zet. De combinatie van 120 beelden per seconde, zeer nauwkeurige autofocus en de voordelen van een global shutter zorgt ervoor dat beweging consistent en vervormingsvrij wordt vastgelegd. In situaties waarin timing alles is, geeft dat merkbaar meer zekerheid.

Deze camera is vooral logisch voor fotografen die werken met actie-, wildlife- of sportfotografie. Zoek je maximale resolutie voor landschappen of studioportretten, dan zijn er betere keuzes. Maar draait jouw werk om momenten die je niet kunt herhalen en wil je maximale controle bij beweging, dan is de Sony A9 III een serieuze investering.

Ontwerp en bediening

De Sony A9 III voelt zonder twijfel als een professionele body. Alles aan deze camera is gericht op snel kunnen werken in situaties die continu veranderen. Belangrijke functies, zoals autofocusinstellingen en burst-modi, zitten direct onder je vingers. Je hoeft niet het menu in wanneer het tempo omhoog gaat, en dat is precies wat je wilt bij actie- of wildlife fotografie.

De uitgebreide custom-mogelijkheden versterken dat gevoel. Met meerdere C-knoppen en instelbare functies kun je de camera volledig naar je hand zetten. In combinatie met de dubbele kaartsloten voelt dit als een body die niet alleen op papier, maar ook in de praktijk klaar is voor professioneel gebruik.

Qua ergonomie voelde de camera direct prettig aan. Ik ben 1,90 meter en werk normaal graag met een batterijgrip voor extra comfort en accuduur. Toch ligt de A9 III ook zonder grip logisch en natuurlijk in de hand. Voor fotografen met kleinere handen zal dit waarschijnlijk perfect zijn. Werk je langdurig met zware lenzen, zoals een 200–600mm, dan is een batterijgrip een fijne aanvulling, maar geen must.

Tijdens langdurig gebruik bleef de camera comfortabel. Zelfs met een zware telelens en langere wachttijden in positie ontstond geen vermoeidheid of irritatie in de grip. Dat zegt veel over hoe goed de body in balans is.

Ten opzichte van zijn voorganger zijn de verschillen duidelijk merkbaar. De sprong van 20 naar 120 beelden per seconde voel je direct in de praktijk. Ook de autofocus is verder verfijnd en betrouwbaarder geworden in lastige situaties. Tegelijkertijd is de body niet zwaarder geworden, ondanks de toevoeging van een global shutter. Dat maakt de vooruitgang vooral praktisch voelbaar, niet alleen technisch.

Sensor en ISO

De grootste vernieuwing van de Sony A9 III ten opzichte van de Sony A9 II en Sony A9 zit in de global shutter. In plaats van de sensor regel voor regel uit te lezen, wordt het volledige beeld in één keer vastgelegd. Bij traditionele systemen kan dat bij snelle beweging leiden tot vervorming, zoals scheve lijnen of het bekende jello-effect. Met een global shutter blijft het beeld intact, ook wanneer je snel beweegt of een onderwerp volgt.

In de praktijk merk je dat direct. Of je nu een vogel in vlucht volgt of snel mee pant met je camera, je hoeft geen rekening meer te houden met vervorming. Ook onder kunstlicht blijft de belichting consistenter en zie je minder banding of flikkering. Dat maakt de camera niet alleen interessant voor wildlife, maar ook voor indoor sport of evenementen.

Daar staan concessies tegenover. De basis-ISO begint bij 250 in plaats van 100, en het dynamisch bereik ligt iets lager dan bij sommige camera’s met een stacked sensor. De vraag is vooral of dat in jouw werk een verschil maakt.

In mijn ervaring viel dat mee. Ik heb de camera bewust in lastige lichtomstandigheden getest en liet de ISO zonder zorgen op automatisch staan. Tot ongeveer ISO 6400 bleef de beeldkwaliteit prettig en goed bruikbaar. Vanaf ISO 8000 wordt ruis duidelijker zichtbaar, maar niet schokkend. Met nabewerking is dat goed te corrigeren. Het voelde nergens alsof ik tegen een harde grens aanliep.

Vergeleken met stacked sensors zit het verschil vooral in zekerheid. Die zijn snel, maar rolling shutter verdwijnt nooit volledig. Bij extreme actie of snelle panning kan dat zichtbaar blijven. Met de global shutter van de A9 III is dat simpelweg geen factor meer. Zoek je optimale controle bij beweging en accepteer je een klein compromis in dynamisch bereik, dan is dit een duidelijke stap vooruit.

Beeldkwaliteit

Vergelijk ik de Sony A9 III met mijn eigen Sony A7 IV, dan vallen scherpte en kleur direct positief op. Ondanks de global shutter voelt het beeld vertrouwd aan: scherp, consistent en met kleuren die zich makkelijk laten bewerken.

De bestanden zijn detailrijk en strak. In normale praktijkomstandigheden, zoals sport, wildlife of actie, zie je weinig terug van de technische compromissen die op papier worden genoemd. Pas wanneer je beelden extreem gaat pushen in nabewerking, bijvoorbeeld bij zware schaduwlifting of harde contrasten, merk je dat het dynamisch bereik iets beperkter is dan bij sommige andere high-end Sony-modellen. In dagelijks gebruik is dat zelden een probleem.

Met 24,6 megapixel biedt de camera ruim voldoende resolutie voor de doelgroep waar hij op gericht is. De beelden blijven helder en goed gedefinieerd, ook bij snelle actie. Er zijn Sony-camera’s met hogere resoluties die meer ruimte geven om te croppen, maar voor actie en wildlife draait het minder om maximale megapixels en meer om timing en betrouwbaarheid. In die balans voelt 24,6 megapixel logisch gekozen.

Wat kleur betreft sluit de A9 III naadloos aan bij andere Sony-camera’s. De kleuren zijn neutraal en consistent, zonder dat je in nabewerking moet corrigeren voor vreemde tinten. Het voelde niet alsof ik moest wennen aan een nieuw kleurprofiel, en dat maakt de overstap eenvoudig.

Flits, belichting en lichtmeting

Flits is niet mijn dagelijkse speelveld. Tijdens deze test lag de focus volledig op wildlife en actie in natuurlijk licht. Toch is dit een van de technisch meest opvallende eigenschappen van de Sony A9 III.

Dankzij de global shutter is flitssynchronisatie mogelijk bij alle sluitertijden, zelfs bij extreem korte tijden zoals 1/10.000s of sneller. Je hebt geen high-speed sync nodig en loopt niet tegen de beperkingen van een mechanische of rolling shutter aan. Dat opent creatieve mogelijkheden die met andere camera’s simpelweg niet haalbaar zijn.

Voor fotografen die veel met flits werken, kan dit een doorslaggevend voordeel zijn. Denk aan sport in fel daglicht of portret- en modefotografie met grote diafragma’s zonder concessies in belichting. Ook bij complexe lichtopstellingen biedt dit meer controle en consistentie.

Voor mij blijft dit voordeel vooral theoretisch. Ik zie de waarde, maar in mijn manier van werken speelt flits geen centrale rol. Daarnaast vraagt deze techniek om compatibele flitsers en een aangepaste workflow. Het is geen functie die je zomaar even gebruikt, maar iets waar je bewust mee moet werken.

Video

Ik werk graag met hybride camera’s en schakel tijdens een shoot regelmatig tussen foto en video. Vanuit dat perspectief voelt de Sony A9 III als een serieuze hybride body.

Op papier is 4K tot 120 beelden per seconde in full frame zonder crop indrukwekkend. Voor wildlife is dat een grote meerwaarde, omdat je niet hoeft te kiezen tussen fotografie of video. Het schakelen tussen beide voelt natuurlijk en snel.

De global shutter speelt ook bij video een belangrijke rol. Rolling shutter-vervorming verdwijnt volledig, waardoor panning en snelle bewegingen strakker en consistenter ogen. Ook onder kunstlicht is er minder kans op flikkering. Dat maakt de camera betrouwbaar in situaties waar beweging centraal staat.

Kijk je puur vanuit filmproductie, met maximale codec-flexibiliteit en gradingruimte, dan zijn er andere Sony-camera’s die daar iets sterker in zijn. De A9 III legt de nadruk op snelheid en vervormingsvrije beelden, niet op het uiterste uit kleurcorrectie halen.

Wat hitte betreft heb ik geen beperkingen ervaren tijdens intensief gebruik in Nederland. Hoe de camera zich gedraagt bij langdurige opnames in extreme warmte, kan ik op basis van deze test niet met zekerheid zeggen.

Batterijduur en opslag

De batterijduur van de Sony A9 III is solide. Tijdens het fotograferen voelde ik nergens beperking door het accuniveau, ook niet bij intensief gebruik.

Normaal werk ik op safari met een battery grip en extra batterijen voor extra comfort en zekerheid. Voor deze test gebruikte ik de A9 III zonder grip en met één enkele batterij. Toch kon ik uren achter elkaar fotograferen zonder tussendoor te hoeven wisselen.

Bij video loopt de batterij sneller leeg dan bij fotografie, maar binnen voorspelbare grenzen. Voor lange draaidagen of professioneel continu gebruik blijven extra batterijen of een grip aan te raden, zoals bij vrijwel elke camera in dit segment.

De dubbele kaartsloten voor CFexpress Type A en SD UHS II onderstrepen het professionele karakter. Zeker bij hoge framerates en lange bursts is snelle en betrouwbare opslag essentieel. Dat vraagt wel om investering in geschikte kaarten en voldoende opslagcapaciteit binnen je workflow.

Alternatieven voor de Sony A9 III

De Sony A9 III staat op dit moment vrij uniek in de markt als enige full-frame systeemcamera met een global shutter. Dat maakt hem fundamenteel anders gepositioneerd dan andere modellen in dit segment.

Alternatieven zoals de Nikon Z8, Canon EOS R3 en de Sony A7 series zijn stuk voor stuk krachtige camera’s, maar kiezen voor een andere balans tussen resolutie, snelheid en veelzijdigheid.

De Nikon Z8 is een sterke allrounder met hoge resolutie en brede inzetbaarheid. De Canon EOS R3 richt zich, net als de A9 III, op sport en wildlife met een robuuste body en zeer betrouwbare autofocus. Sony’s A7-serie is een toegankelijker alternatief voor wie snelheid en beeldkwaliteit zoekt tegen een lagere investering, maar zonder de uiterste technische marge van de A9 III.

De Fujifilm GFX 100S II valt in een andere categorie. Met zijn medium-format sensor en hoge resolutie draait die camera om detail en beeldkwaliteit, niet om snelheid of actie. Het is geen directe concurrent, maar een alternatief voor fotografen met een andere prioriteit.

Uiteindelijk kiezen al deze camera’s voor een eigen focus. De Sony A9 III legt de nadruk op maximale controle bij beweging. Dat maakt hem niet automatisch de beste keuze voor iedereen, maar wel een duidelijke stap vooruit voor wie precies dát zoekt.

Oordeel: Is de Sony A9 III het waard?

De Sony A9 III is een camera die precies doet waarvoor hij is ontworpen. In de praktijk merk je direct hoeveel verschil snelheid, betrouwbare autofocus en de global shutter maken bij bewegende onderwerpen. De camera blijft stabiel presteren, ook wanneer het tempo omhoog gaat en je geen tweede kans krijgt.

Voor fotografen die werken met wildlife, sport, actie of evenementen is dit een logische investering. De combinatie van snelheid en consistente resultaten bij beweging sluit direct aan op wat je in dat segment nodig hebt. Werk je vooral met landschappen, studioportretten of maximale resolutie voor zware crops, dan zijn er andere camera’s die beter passen bij die manier van werken.

Voor mij persoonlijk voelt de Sony A9 III als een duidelijke stap vooruit ten opzichte van de A7 IV. De autofocus en snelheid geven vertrouwen, en de manier waarop de camera met beweging omgaat sluit aan bij hoe ik fotografeer. Zou ik hem zelf overwegen? Ja. Binnen mijn manier van werken staat deze body hoog op de lijst.

Lees meer camerareviews op onze MPB Blog. Bekijk meer van Jordi's werk op zijn Instagram.